در سالهای اخیر جهان با پدیدههای زیادی روبهرو بوده است. از بین پدیدههای طبیعی، سیل بهدلیل تأثیرات نامطلوب آن توجه زیادی را به خود جلب کرده است. بیش از نیمی از تخریب و خسارات ناشی از سیل جهانی در قاره آسیا رخ میدهند که باعث تلفات جانی، آسیب به زیرساختها و ایجاد رعب و وحشت در جوامع نیز میشوند. افزایش تابآوری برای سیستمهای شهری جهت مقابله و بهحداقل رساندن خطرات پدیده سیل حیاتی است. این موضوع مسلماً در ایران اهمیت بیشتری دارد، چراکه افزایش فراوانی سیل یک نگرانی قابلتوجه برای بسیاری از مناطق این کشور است. علیرغم وجود پژوهشهای زیاد در ایران، هنوز مسئله آسیبپذیری حوزههای آبخیز بهطور جامع و چندبعدی توسط جامعه علمی پوشش داده نشده است.بنابراین، پژوهش حاضر باهدف سنجش آسیبپذیری سیل در ۲۶ حوزه آبخیز استان اردبیل بر اساس ۱۹ معیار و ۳ عامل مختلف برنامهریزیشده است. برای محاسبه معیارها از دادههای هواشناسی و هیدرولوژی، لایههای اطلاعاتی و نقشههای قابلدسترس، سالنامههای آماری و مطالعات پیشین بهره گرفته شد.همچنین، از روش آنتروپی شانون برای وزندهی معیارها و از روش ویکور برای رتبهبندی حوزههای آبخیز از نظر سه عامل در معرض قرارگیری، حساسیت و تابآوری و نیز آسیبپذیری سیل استفاده شد. یافتههای پژوهش نشان داد که از نظر عامل در معرض قرارگیری، حوزههای آبخیز مشیران، فیروزآباد و گیلانده، از نظر عامل حساسیت، حوزههای آبخیز هیر، باروق و لای بالاترین رتبه را بهخود اختصاص دادند. علاوه بر این، حوزههای آبخیز پل سلطانی، حاجاحمدکندی و باروق دارای تابآوری بسیار زیاد در برابر سیل بهترتیب با رتبه ۱ تا ۳ هستند. نتایج رتبهبندی آسیبپذیری سیل نیز نشان داد که حوزههای آبخیز دوست بیگلو، مشیران و سامیان با رتبههای ۱، ۲ و ۳ بیشترین آسیبپذیری را دارند.
