استحصال آب باران از سطوح عایق یک فناوری ساده و کم هزینه است که میتواند بهعنوانمکمل منابع آب موجود بهکار رود، بهویژه در مناطقی که آب کمتری در دسترس است. عوامل متعددی در تعیین قابلیت اطمینان سامانههای استحصال آب باران مؤثر هستند و سازههایی که متناسب با الگوهای آب و هوایی محلی طراحی شدهاند، قابلیت اطمینان در دوره بهرهبرداری را بهبود میبخشند. تحقیق حاضر در محل ایستگاه تحقیقات کشاورزی اسماعیل آباد استان قزوین با هدف امکانسنجی تأمین بخشی از آب مورد نیاز مزرعه 4 هکتاری گل محمدی، از طریق سطوح آبگیر باران انجام شده است. در این پژوهش با توجه به استفاده صرف از رواناب ناشی از سقف سولهها، دبی حداکثر قابلاستحصال از سطوح عایق با روش استدلالی برآوردشد. همچنین نیاز آبی مزرعه گل محمدی، با استفاده از نرم افزار Crop Watو بر اساس آمار 10 ساله ایستگاه هواشناسیاسماعیل آباد، برآورد شد. نتایج پژوهش بیانگر آن است که حجم کل باران جمعآوری شده از سطوح عایق به مساحت 7734 متر مربع، 2606 متر مکعب در سال بوده که این میزان آب استحصالی از سطوح عایق در صورت ذخیرهسازی مناسب، حدود 20 درصد نیاز آبی مزرعه 4 هکتاری گلمحمدی را تامین خواهد نمود. همچنین با توجه به هیدرومدول آب مصرفی مزرعه گل محمدی، حجم آب استحصالی از سطوح عایق تامین کننده نیاز آبی یک مزرعه 8300 متر مربعی گلمحمدی خواهد بود. این حجم آب استحصالی نشان دهنده حداکثر پتانسیل سطوح آبگیر باران جهت تأمیننیاز آبی مزرعه، میباشد. در یک رویکرد کلی میتوان اشاره نمود سامانههای جمعآوری آب باران به دلیل اجرای عملیات جمعآوری آب باران در یک محدوده نسبتاً کوچک، نیاز به محاسبه دقیق حجم رواناباستحصالی و حجم مخزن ذخیره آب دارند.برآورد احجام مخزن ذخیره آبدر سامانههای استحصال آب باران را میتوان به میزان بارش سالانه، الگوی زمانی بارش، ابعاد سطوح آبگیر باران(به ویژه مساحت سقفها)، نیاز آبی گیاه و الگوی زمانی مصرف آب در مزرعه، مرتبط دانست.
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله: تخصصي دریافت: 1405/1/8 | ویرایش نهایی: 1405/5/2 | پذیرش: 1405/5/4 | انتشار الکترونیک پیش از انتشار نهایی: 1405/5/9 | انتشار الکترونیک: 1405/5/9
